Telmisartan dawkowanie, 40 czy 80 mg

Telmisartan to sartan, czyli lek blokujący receptor angiotensyny II. Rozluźnia tętnice i obniża ciśnienie, a przy tym rzadko wywołuje suchy kaszel, przez co jest częstą alternatywą dla inhibitorów ACE. Dawkowanie jest proste, ale warto rozumieć, dlaczego zaczyna się od niższej dawki i czemu efektu nie ocenia się po tygodniu.

Od jakiej dawki zaczyna się telmisartan

Niższa dawka na starcie ma jeden cel: uniknąć zbyt gwałtownego spadku ciśnienia w pierwszych dniach, który u części osób daje zawroty głowy. Gdy organizm przyzwyczai się do leku, dawkę można spokojnie podnieść.

Kiedy lekarz zwiększa do 80 mg

Jeśli po 4 do 8 tygodniach stosowania 40 mg ciśnienie nie osiąga wartości docelowych, zwykle poniżej 130/80 mmHg u większości dorosłych, lekarz zwiększa dawkę do 80 mg raz na dobę. To dawka maksymalna telmisartanu. Powyżej 80 mg efekt obniżający ciśnienie już się nie zwiększa, rosną tylko ewentualne działania niepożądane, dlatego dawki nie podnosi się dalej.

Gdy sam telmisartan nawet w dawce 80 mg nie kontroluje ciśnienia, lekarz częściej dołoży drugi lek z innej grupy, na przykład amlodypinę lub lek moczopędny, niż będzie dalej podnosił dawkę. Połączenie dwóch leków w niższych dawkach działa lepiej i daje mniej objawów ubocznych niż wysoka dawka jednego.

Tabela dawkowania telmisartanu

Pełne dawkowanie i schemat zmian znajdziesz też na stronie o telmisartanie.

Rano czy wieczorem, z jedzeniem czy bez

Telmisartan bierze się raz na dobę, o stałej porze. Można rano lub wieczorem, ważne, żeby trzymać się jednej godziny każdego dnia, bo to zapewnia równe stężenie leku i działanie przez całą dobę. Telmisartan ma jedną z dłuższych faz działania wśród sartanów, dlatego dobrze utrzymuje ciśnienie także nad ranem, gdy naturalnie rośnie.

Po jakim czasie telmisartan zaczyna działać

Ciśnienie zaczyna spadać już w ciągu pierwszych 3 godzin po pierwszej dawce, ale to nie jest pełny efekt. Właściwe, stabilne obniżenie ciśnienia rozwija się w ciągu 4 do 8 tygodni regularnego stosowania. Dlatego skuteczności dawki nie ocenia się po kilku dniach, tylko po kilku tygodniach domowych pomiarów.

To częsta przyczyna niepotrzebnego niepokoju: pacjent bierze telmisartan tydzień, ciśnienie wciąż podwyższone, więc myśli, że lek nie działa. W rzeczywistości efekt dopiero się buduje. Warto prowadzić dzienniczek pomiarów i pokazać go lekarzowi na kontroli, zamiast samodzielnie zmieniać dawkę.

Co zrobić przy pominiętej dawce

• Jeśli przypomnisz sobie tego samego dnia, przyjmij pominiętą tabletkę, gdy tylko możesz.
• Jeśli zbliża się już pora kolejnej dawki, pomiń zapomnianą i weź następną o zwykłej godzinie.
• Nie przyjmuj podwójnej dawki, żeby nadrobić pominiętą, bo grozi to spadkiem ciśnienia.
• Pojedyncze pominięcie zwykle nie zaszkodzi, ale regularne przerwy osłabiają kontrolę ciśnienia.

Zmiana dawki i odstawianie

Dawkę telmisartanu zmienia wyłącznie lekarz, na podstawie pomiarów ciśnienia i tolerancji leku. Nie zwiększaj jej samodzielnie, gdy ciśnienie wydaje się za wysokie, ani nie zmniejszaj, gdy poczujesz się dobrze. Telmisartanu, w odróżnieniu od beta-blokerów, nie trzeba odstawiać ze stopniowym zmniejszaniem dawki, ale przerwanie leczenia bez konsultacji spowoduje powrót nadciśnienia w ciągu kilku dni lub tygodni.

Telmisartan w preparatach złożonych

Telmisartan jest dostępny samodzielnie oraz w gotowych tabletkach złożonych, na przykład z amlodypiną lub z hydrochlorotiazydem. Takie połączenie w jednej tabletce ma sens, gdy sam telmisartan nie kontroluje ciśnienia, a lekarz chce dołączyć drugi lek bez zwiększania liczby tabletek. Dawka telmisartanu w preparacie złożonym jest zwykle taka sama jak w monoterapii, czyli 40 lub 80 mg, a druga substancja ma własny zakres. Dla pacjenta oznacza to prostszy schemat i lepszą regularność, bo łatwiej pamiętać o jednej tabletce niż o dwóch. O przejściu na preparat złożony decyduje lekarz, gdy dawki obu składników są już ustalone.

Na co uważać przy dawkowaniu

Telmisartan podnosi stężenie potasu, dlatego łączenie go z preparatami potasu, suplementami z potasem lub lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas wymaga kontroli. Nie łączy się go rutynowo z inhibitorem ACE, na przykład ramiprilem, bo razem zwiększają ryzyko wysokiego potasu i pogorszenia czynności nerek. Ostrożności wymaga też odwodnienie, biegunka i wymioty, bo obniżają objętość krwi i mogą nasilić spadek ciśnienia po leku. O każdym dodatkowym leku i suplemencie poinformuj lekarza.

Najczęstsze pytania